و يمكن الجمع أيضا بأن مضمون هذه الرواية نسيانه الغسل حتى خرج الشهر ، فيفرق بين اليوم و الجميع عملا بمنطوقهما ، إلا أنه يشكل بأن قضاء الجميع يستلزم قضاء الأبعاض ، لاشتراكهما في المعنى ، إن لم يكن أولى و نسب المصنف القول إلى الشهرة دون القوة ، و ما في معناها ، إيذانا بذلك ، فقد رده ابن إدريس و المحقق لهذا ، أو لغيره . شرح فارسى : شارح ( ره ) مىفرماين : بنابراين كه در مورد مذكور قضاء لازم باشد اشكالى متوجّه مصنّف ( ره ) مىشود و آن اينست كه : ايشان قبلا فرمود اگر مكلّف بعد از طلوع فجر با حالت جنابت از خواب برخاست روزه‌اش صحيح است و لازم نيست كه به غسل مبادرت نمايد بلكه اگر عمدا هم در طول روز آن را بجاى نياورد روزه‌اش صحيح مىباشد و پرواضح است كه اين حكم با وجوب قضاء در اينجا تنافى و تهافت دارد چه آنكه در اينجا بملاحظه نسيان بطريق اولى مىبايد حكم به عدم قضاء نمود . جواب از تنافى مرحوم شارح مىفرماين : براى رفع تنافى بين اين دو مسئله سه بيان مىباشد : 1 - بگوئيم مسئله در اينجا موردش ناسى و كسى است كه غسل را از روى فراموشى نياورده و الّا علم به آن داشته ولى مورد مسئله سابق كسى است كه خواب بوده و پس از طلوع صبح با حالت جنابت بيدار شده باشد و چون ملتفت به جنابت بوده و قصد غسل را نموده لاجرم حكم آن ضعيف و وجوب قضاء از آن برداشته شده است .